Eeuwenlang wachtte je keurig in een winkel op je beurt en pakte de winkelier alle spullen die je nodig had van de planken of uit de kasten. In een heleboel winkels is dat nu niet meer zo.
De eerste zelfbedieningszaak werd in 1852 in Parijs geopend. In het warenhuis ”Au bon marché” mocht je als klant zomaar alles aanraken en zelf pakken wat je kopen wilde.
In Nederland werd de eerste zelfbedieningswinkel pas in 1948 in Nijmegen geopend. Zomaar een mandje vullen en dan bij de kassa keurig in de rij gaan staan. Wekenlang raakte men er niet over uitgepraat en schreeuwen alle kranten en tijdschriften dat Nederland toch wel erg modern werd. Nu weten wij niet beter!
Hoe zou een “zelfbediening voor tolken en vertalers” er uit zien?
Een marktplaats waar een ieder zichzelf profileert en waar een opdrachtgever zelf kan kiezen, betalen en gebruik kan maken van de diensten van de betreffende tolken en vertalers? Een zelfbedieningswinkel voor tolk- en vertaaldiensten, waarbij tolken en vertalers zelf de (verkoop) prijs bepalen? Waarbij tolken/vertalers zelf zorgdragen voor de verpakking en vormgeving van zijn/haar diensten? Hoe gaat de winkel zijn ‘planken’ in richten? De beste tolken en vertalers op ooghoogte?
Willen opdrachtgevers gebruik maken van een “zelfbedieningswinkel voor tolken en vertalers”? Of is het vervelend om te moeten winkelen? Want het blijft vanzelfsprekend niet bij één zelfbedieningswinkel. Misschien is een personal shopper een idee of een agentschap. Maar keren we dan niet terug naar de huidige situatie met een paar bemiddelaars van tolk- en vertaaldiensten? En hoe wordt de prijs bepaald? Door kwaliteit? Of ‘wie betaalt, bepaalt’?
Wat wil jij? We zijn benieuwd naar jouw reactie!
Als ‘we’ niet weten wat we willen, willen we veel maar weten we niets. . . . .
